แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เรื่องสั้น เรื่องเล่า แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เรื่องสั้น เรื่องเล่า แสดงบทความทั้งหมด

วันศุกร์ที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2556

ตะพาบ


เรื่องเล่า – บันทึกกรรม
                ลูกพี่ลูกน้องของข้าพเจ้าคนหนึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลของรัฐ ในต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง  ข้าพเจ้าได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยียน หมอน้องชายเล่าเรื่องแปลกๆ ของคนไข้รายหนึ่งให้ฟัง จึงขอเล่าต่อสู่กันฟัง...
                โรงพยาบาลแห่งนั้นเป็นโรงพยาบาลขนาดกลางประจำอำเภอซึ่งมีคนไข้ไม่มาก เพราะถ้าเป็นคนที่พอมีฐานะสักหน่อย หากมีอาการน่าเป็นห่วง ก็มักจะส่งตรงไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัด หรือโรงพยาบาลใหญ่ ๆ ในกรุงเทพฯ ฉะนั้นหมอน้องชายจึงต้องรับหน้าที่เป็นทั้งผู้อำนวยการโรงพยาบาล เป็นแพทย์เฉพาะทาง (ทุกโรค) เป็นศัลยแพทย์ผ่าตัด และแม้กระทั่งเป็นแพทย์เวร จากการสนทนาตอนหนึ่งหมอน้องชายเล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่เป็นหมอมาไม่เคยเห็นผู้ป่วยรายใดต้องผ่าตัดทุกลักทุเลซ้ำซากอย่างนี้เลย สามปีต้องตัดห้าครั้งและหนักหนายิ่งขึ้นทุกครั้ง ผู้ป่วยรายนี้ชื่อ “บุญมา” ครั้งแรกเข้าโรงพยาบาลก็เพื่อมาทำแผลนิ้วก้อย (นิ้วเท้า) ที่ถูกตะพาบน้ำกัด หมอให้ทายา กินยาแก้ปวด แก้อักเสบ แล้วให้กลับบ้านได้ ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ครึ่งเดือนต่อมา บุญมากลับมาใหม่ แผลเก่าอักเสบรุนแรงบวมใหญ่ หมอตรวจพบว่าเชื้อโรคกินเข้ากระดูก ถึงขั้นจะต้องตัดนิ้วเท้าเพื่อไม่ให้เน่าลุกลามจนอาจทำให้ถึงแก่ชีวิตได้ หลังจากนั้นครึ่งปี บุญมาไปเที่ยวเล่นน้ำ เขาถูกตะพาบกัดที่นิ้วเท้าอีก อะไรจะบังเอิญได้ถึงขนาดนั้น นิ้วเท้าของบุญมาซึ่งถูกตะพาบกัดครั้งที่สองอักเสบบวมภายในเวลาไม่ถึงสองวัน เมื่อฉายเอ็กซเรย์ก็พบว่า เชื้อโรคกินเข้าไปถึงกระดูก จึงต้องตัดนิ้วเท้าของเขาไปอีกหนึ่งนิ้ว
                เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปี นายบุญมากลับมาที่โรงพยาบาล ครั้งนี้แผลเก่าทั้งสองแห่งเกิดอักเสบบวมใหญ่ขึ้นมาพร้อมๆ กัน พอเอ็กซเรย์ก็พบว่าแย่แล้ว เชื้อโรคแพร่เข้าไปกินถึงกระดูกอย่างรุนแรง ลึกมาก เชื้อโรคนั้นกำลังก่อตัวคล้ายมะเร็ง จะต้องตัดฝ่าเท้าออกให้หมด ก่อนที่จะลุกลามไปกันใหญ่ บุญมาต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลถึงยี่สิบกว่าวันด้วยสภาพของผู้ป่วยอวัยวะด้วน
                วันหนึ่งลูกชายของญาติบุญมา มาอุปสมบท เขาจึงไปช่วยงาน คืนนั้นผู้ร่วมงานบวชนอนค้างที่วัดกันสี่ห้าสิบคน เคราะห์หามยามร้ายของบุญมายังไม่จบสิ้น หนูตัวหนึ่งเจาะจงมากัดตรงขาด้วนๆ ของเขาคนเดียว คนอื่นๆ ตั้งมากมายก็ไม่เห็นโดนอะไร บุญมาสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด คนที่นอนอยู่ด้วยกันตกใจกับเสียงร้อง พากันตื่นหมด แผลที่หนูกัดไม่กว้าง ไม่ลึกนัก มีเลือดซึมออกมาเพียงเล็กน้อย แต่ทุกคนก็พากันตกใจที่อยู่ดีๆ ทำไมมีหนูมากัดคนนอนหลับ เห็นแต่หนูมักจะกัดกินก็เฉพาะศพเท่านั้น ไม่ค่อยจะพบหนูกัดคนเป็นๆ บุญมาขวัญเสียเป็นอันมาก เขาถูกเคราะห์กรรมซ้ำเติมจนคิดว่าตนคงจะต้องตายในไม่ช้า มันทารุณจิตใจตลอดเวลา ไม่นานต่อมาก็เกิดอาการเจ็บคันบริเวณแผลเก่าที่เท้าอีก บุญมาจึงรีบไปหาหมอโดยเร็ว ผลการฉายเอ็กซเรย์ครั้งนี้ปรากฏว่าเชื้อมะเร็งลามลึกเข้าไปอย่างมาก จำเป็นต้องจัดการตัดขาทั้งท่อนทิ้งไป หมอน้องชายซึ่งเป็นเจ้าของไข้แปลกใจในชะตากรรมของบุญมายิ่งนัก จึงพูดคุยซักถามประวัติย่ออย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง ได้ความว่า บุญมาชายอายุสี่สิบสามปี อาชีพเกษตรกรรม และรับจ้างก่อสร้าง ชอบดื่มเหล้าเป็นประจำ ชอบแกล้มเหล้าด้วยปลาน้ำจืด โดยเฉพาะชอบกินเต่า กินตะพาบ บุญมาเคยได้ยินมาและเป็นความเชื่อฝังใจว่าใครกินตะพาบน้ำได้สิบถึงยี่สิบตัวแล้ว ตลอดชีวิตจะไม่เป็นโรคไขข้ออักเสบเลย อีกทั้งยังช่วยบำรุงไต บุญมาจึงเพียรหาตะพาบน้ำมาผัดเผ็ดแกล้มเหล้าขาวกิน
                บุญมากินตะพาบน้ำมาแล้วไม่ใช่แค่ยี่สิบตัว แต่กินมาเป็นเวลาเกือบยี่สิบปี ซึ่งนับไม่ถ้วนว่าที่ผ่านกินเข้าไปได้กี่ตัวกันแน่ บุญมาเล่าว่า วันหนึ่งเขาซื้อตะพาบน้ำตัวใหญ่มาจากตลาด ตะพาบน้ำตัวนี้น้ำหนักตั้งสิบกว่ากิโลกรัม เขาดีใจมาก ตัวใหญ่ๆ ขนาดนี้ฆ่ากินทีเดียวไม่หมด จะต้องค่อยๆ กิน ที่บ้านก็ไม่มีตู้เย็นให้แช่เก็บ จึงต้องกินผ่อนทีละน้อย ตะพาบเป็นสัตว์อายุยืน อดทนมา ไม่ตายง่ายๆ ไม่ว่าจะถูกกักขังอยู่ในสภาพใดก็อดทนสามารถรักษาชีวิตอยู่ได้เป็นปี บุญมาแค่เห็นแก่กิน ไม่นึกว่าตะพาบจะต้องทนทุกข์ทรมาน ต้องเจ็บปวดแสนสาหัสอย่างไร ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เขาตัดเฉือนเนื้อตะพาบตามส่วนต่างๆ ที่ละชิ้นๆ อย่างบรรจงมาปรุงอาหารตามความพอใจ บาดแผลรอบตัวตะพาบ เขาทาด้วยปูนแดงที่กินกับหมากเพื่อไม่ให้เนื้อที่ตัวตะพาบเน่า ตะพาบตัวนั้น ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่นานกว่าครึ่งเดือน จากนั้นบุญมาจึงประหารตะพาบ เอามากินเป็นมื้อสุดท้าย บุญมาพอใจกับวิธีที่ได้กินตะพาบแบบสดๆ ทุกวัน
                ผลสรุปประวัติผู้ป่วยที่โรงพยาบาลบันทึกไว้ในตอนท้าย มีอยู่ประโยคหนึ่งว่า... เป็นประวัติที่แสดงให้เห็นเหมือนกรรมตามทันอย่างไม่น่าเชื่อ ที่ไม่มีข้อสรุปชัดเจนในทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ปัจจุบัน ซึ่งอยากจะเล่าเอาไว้ตรงนี้ น่าจะเป็นอุทาหรณ์ให้ผู้คนละบาปได้ดี...
                “กรรมมีอยู่                            กมฺมํ
                  เหตุแห่งกรรมมีอยู่           กมฺมสมุทโย
                  การดับกรรมมีอยู่              กมฺมนิโรโธ

                  หนทางดับกรรมก็มีอยู่     กมฺมมคฺโค”  ...พุทธวจนะ

วันเสาร์ที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2555

ขี้เกียจได้ดี


         มีนิทานเล่าว่า หน่วยงานแห่งหนึ่ง ซึ่งมีเจ้าหน้าที่รับผิดชอบฝ่ายต่าง ๆ มากพอ สมควร และตามปกติจะมีหัวหน้าเดินตรวจตามแผนกอยู่เสมอ ที่แผนกรถยนต์ในหน่วย งานนั้นเอง มีพนักงานขี้เกียจอยู่คนหนึ่ง เขามีเอกลักษณ์พิเศษ คือ สามารถนอนหลับ ได้ทุกที่ โดยที่หัวหน้าตรวจไม่พบ วันหนึ่งเวลาเที่ยงเศษ ๆ พนักงานผู้นั้นได้มุดเข้าไป  นอนหลับใต้ท้องรถด้านหน้า ส่วนขาก็โผล่ให้เห็นถึงสะเอว มองดูผิวเผินเหมือนคน กำลังซ่อมรถ ขณะนั้นหัวหน้าผู้ตรวจงานก็เดินตรวจมาถึงแผนกรถยนต์ เห็นเหตุการณ์นั้น เข้าพอดี ก็นึกเอาเองว่าพนักงานคนนี้ช่างขยันแท้ ไม่ยอมหยุดพักทั้ง ๆ ที่ได้เวลาพักแล้ว  อย่างนี้ต้องให้ ๒ ขั้น และก็เป็นจริงตามนั้น

         เรื่องขี้เกียจได้ดีนี้มีแต่ในนิทานเท่านั้น ในชีวิตจริงมีได้ยาก แม้หากจะมีจริง คนขี้เกียจก็อาจหลอกได้แต่ ผู้บังคับบัญชาบางคน แต่ไม่อาจจะหลอกตัวเองได้เลยว่าตนได้ดีเพราะความขี้เกียจ ทั้งเป็นสิ่งที่น่าละอายใจอย่างยิ่งสำหรับผู้มีความประพฤติเช่นนั้น  เพื่อนร่วมงานก็ตำหนิติเตียนเอาได้ สำหรับผู้ขี้เกียจก็จะต้องสำรวจตน พัฒนาตน และพยายามทำงานให้ดีที่สุด อย่าได้คิดว่า "แอบนอนทุกวันก็ได้ขั้นเหมือนกัน" เพราะถ้าคิดเช่นนั้น ก็เท่ากับว่าเขาเป็นคนขี้เกียจโดยสันดาน เอาเปรียบเพื่อนร่วมงานอยู่เป็นอาจิณ และเป็นที่รังเกียจของเพื่อน ๆ

       พระพุทธศาสนาสอนให้เชื่อมั่นในผลของการกระทำ คือทำอย่างไรได้อย่างนั้น ทำงานดี ผลงานก็ดี อยากได้อะไร อยากเป็นอะไร ต้องลงมือกระทำให้สมเหตุสมผล มิใช่นอนคอยโชควาสนา หรือเพ้อฝันลม ๆ แล้ง ๆ ผู้รู้ได้ให้ข้อคิดไว้ว่าคนเราควรจะตั้งความปรารถนาในทางที่สร้างสรรค์และไม่เอาเปรียบใคร เช่น
       - ขออย่าให้ข้าพเจ้าเป็นคนคิดอยากได้ดีอะไรลอย ๆ นั่งนอนคอยโชควาสนาโดยไม่ลงมือทำความดี หรือไม่เพียรพยายามสร้างความเจริญก้าวหน้าให้แก่ตน ถ้าข้าพเจ้า จะได้ดีอะไรก็ขอให้ได้เพราะทำความดีอย่างสมเหตุสมผลเถิด
       - ขออย่าให้ข้าพเจ้าเป็นคนลืมตน ดูหมิ่นเหยียดหยามใคร ๆ ซึ่งอาจด้อยกว่าใน ทางตำแหน่ง ฐานะการเงิน หรือทางอื่นใดก็ตาม ขอให้ข้าพเจ้ามีความเห็นอกเห็นใจคน อื่น ให้เกียรติเขาตามความเหมาะสม
       - ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้มีน้ำใจเข้มแข็งอดทน ไม่บ่นไม่คร่ำครวญในยามมีความ ลำบากเกิดขึ้น ขอให้มีกำลังใจต่อสู้กับความยากลำบากนั้น ๆ โดยไม่ต้องอ้อนวอนให้สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์มาช่วย

       ฉะนั้น เมื่อคนเราได้ตั้งความปรารถนาในทางที่ถูกต้องและได้ลงมือกระทำตาม สมควรแก่เหตุผลแล้ว ผลจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่ผู้กระทำย่อมรู้เอง ทั้งผู้รู้ก็สรรเสริญคน เช่นนั้น

วันจันทร์ที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ทหารหนุ่ม


ทหารหนุ่ม
       ข้อความต่อไปนี้น่าอ่านมาก อาจมีประโยชน์สำหรับหลายๆ คน จงอ่านซะนะ
       ทหารหนุ่มแอบหลงรักเจ้าหญิงเลอโฉม เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยของตน แต่เขายังรวบรวมความกล้า เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า"รัก"และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอไม่ได้ 
         เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า "ถ้าสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอได้ติดต่อกัน 100 วัน 100 คืน เธอจะเป็นของเขาตลอดไป" 
         ณ ใต้ระเบียง ทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้นวันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่าโดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน เขารอคอยในสายลมบาดผิว รอคอยในสายฝนกระหน่ำ รอคอยในความหนาวเหน็บของหิมะ วันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่า โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้าดูอยู่  เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพรายเป็นสาย จนกระทั่งในคืนที่ 99 ทหารหนุ่มหยุดร้องไห้ หยุดรอคอย หยุดทุกอย่างไว้ แล้วหันหลังเดินจากไป...
เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ แต่มีบางคำถาม บางคำตอบในใจ
ความรักของเธอกับเขาอาจจะเหมือนนาฬิกาทราย
เมื่อฝ่ายหนึ่งเริ่มหมดรักไปในใจอีกฝ่ายหนึ่งกลับรักขึ้นมาใหม่เต็มเปี่ยม
แต่บางทีทหารหนุ่มอาจตั้งใจแค่แสดงให้เห็นว่าเขารักเธอจริงแท้แค่ไหน
แค่พิสูจน์ให้เห็น แต่ไม่ต้องการ ครอบครองไว้ 
หรือบางทีเขาอาจเสียใจ ต้องตัดใจจากไปเพราะรักเขาถูกทำร้ายย่ำยี
หรือบางทีเป็นเจ้าหญิงเองที่เสียใจ
เพราะไม่เคยมีใครรักเธอได้อีกถึงเพียงนี้...
Created by : ปราย พันแสง
ต้องขออภัยเจ้าของเรื่องที่นำมาเผยแพร่โดยมิได้ขออนุญาติ  


นี่อาจเป็นข้อสรุปก็ได้
ความรัก เป็นสิ่งที่ออกแบบไม่ได้ 
ความรัก เป็นเรื่องที่บังคับใจกันไม่ได้ 
ความรัก ที่บริสุทธิ์ คือ การให้ ให้โดยที่ไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน 
แต่ในความเป็นจริงแล้ว 
ผู้ที่ให้มักจะหวังอยู่ลึกๆ ที่จะได้ความรักเป็นสิ่งตอบแทน.. เสมอ
และเมื่อได้ ความรัก กลับมาแล้ว
มีเพียงน้อยคนนักที่จะสามารถให้ในลักษณะนี้ได้ตลอดไป
ความอดทนอยู่คู่กับความรักไม่ได้
แต่ความเข้าใจต่างหากที่ควรเคียงคู่กันไป ถูกต้องที่ "เวลา"
เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะความรัก
การประคองให้รักกันได้ตลอดไป
เป็นสิ่งที่ยากกว่าการจะทำอย่างไรให้รักกัน เจ้าหญิงไม่ผิด และ
ทหารผู้นี้ก็ไม่ผิด เพียงแต่เวลาของ ความรัก ของสองคนนี้...
ไม่เท่ากันเท่านั้นเอง เราจะรู้ค่าของสิ่งของสิ่งหนึ่ง
เมื่อเราได้รู้ว่า เรา...
"ได้เสียมันไปแล้ว"