แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ของฝากจากเพื่อน แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ของฝากจากเพื่อน แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2558

สุขทำให้หลง

สุข ทำให้หลง
ในลาบ ในตำแหน่ง ในยศ ในสรรเสริญ ในความเก่ง ในความรู้ ในความสามารถ ในความร่ำรวย ในปริญญา ตรี โท เอก ในความสวย หล่อ กว่า ในความมานะทิฐถิ สูงกว่า ในอำนาจ ในกิเลสตัณหาทั้งปวง ที่เป็นฝ่ายกุศล
 นั่นคือหลงและยิ่งห่างไกลพระธรรม เพราะได้หลงบุญอยู่ บุญที่เสวยสุขในโลกธรรมอยู่ หารู้ไม่บุญตัวนี้ ก็คือกิเลสฝ่ายดีตัวหนึ่ง ไม่พ้นทุกข์แท้จริง เมื่อหมดบุญ เสื่อมบุญ เช่น ความตายมาเยือน เรียกว่าหมดบุญของโลกธรรมอย่างหนึ่ง หรือปลดเกษียณ ก็หมออำนาจ ก็หมดบุญอย่างหนึ่ง นี่คือตัวอย่างกิเลสฝ่ายดี ฝ่ายกุศล ที่มนุษย์หลงกันนักหนา ว่าสุขที่สุดในโลกธรรม แต่เป็น เปลือกสุข ของโลกโลกุตระธรรม
 สุขที่สุดของโลกโลกุตระธรรม คือความว่าง ความไม่มีอะไรเลย ทั้งกิเลสฝ่ายดี(กุศล) และกิเลสฝ่ายชั่ว(อกุศล) คือ จิตที่ว่าง จิตที่หมดจด จากกิเลสทั้งสองฝ่าย คือจิตที่เป็นกลาง เรียกว่า จิตเข้าถึงปรมัทถธรรม คือจิตที่เข้าสู่กระแสมรรค จิตที่เข้าสู่กระผล และสุดท้ายจิตที่เข้าสู่กระแสพระนิพพาน นี่คือ จิตที่ไม่หลงแล้วในกิเลส พ้นทุกข์แท้จริง เป็นจิตที่สะอาด บริสุทธิ ด้วยอรยะมรรค อริยะผล จิตที่ไม่มีมลทิล แห่งอาสวะกิเลสน้อยใหญ่ ทั้งฝ่ายดี และฝ่ายชั่วปนเปลื้อน อยู่เลย นี่คือ แก่นธรรม นี่คือธรรมะแท้ ไม่ใช่เปลือก ไม่ใช่ของปลอม จริงล้วนๆ
..........

โลกียะสุข

โลกียะสุขคือสุขที่เป็นม่านปิดบังทุกข์ ส่วนโลกกุตระสุข คือสุขทีเปิดม่าน มาดับเย็นภายในจิต ที่เกิดทุกข์ เมื่อโลกียะสุขหมดไป เปรียบดัง กิน กาม เกียรติ หมดลง เสื่อมลง ทุกข์ก็ยังตั้งรออยู่ ไม่ได้ถูกทำลายไปไหน เหลือแต่กองเพลิงในดวงจิต เพราะโลกียะสุขที่เป็นม่านหมอกจางลง เบาบางลง ไม่มีอะไรมาบังกองเพลิงจิต ได้เห็นจิต ภายในจิตที่ซ่อนกองเพลิงอยู่ เหลือแต่เศษขยะโลกียะสุข ได้ขยะกองทุกข์เท่ากองภูเขารออยู่ในจิตภายในจิตที่ร้อนรนยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่เป็นกองไฟนรกเสียอีก ส่วนกองสุข ที่ดับเย็น จิตภายในจิต มองหาไม่เจอเลย เพราะจิต ยังไม่รู้ว่าดับเย็นของจิตภายในจิต เป็นอย่างไร คือผู้ไม่มีปัญญาญาณ ถูกแต่ปัญญาไอคิว๑๘๐ครอบงำ มีแต่ปัญญาทางโลกธรรมครอบงำจิตอยู่ แต่ไม่มีปัญญทางโลกุตระ ทีเป็นปัญญาญาณในการ ดับเย็นของจิตภายในจิต โดยปฎิบัติเจร็ญภาวนาบ้าง ไม่ใช่มีแตปัญญาทางโลก หาเงิน ทำงาน หาทอง หาโลกียะสุข แสวงกิน แสวงกาม แสวงเกียรติ์ แสวงลาบ แสวงตำแหน่ง แสวงความเป็นมหาเศรษฐี แสวงการได้เมีย แสวงการอยากได้ลูก แสวงหาการอยากได้สิ่งต่าง ของโลกียะสุขที่ไม่มีที่สิ้นสุด ซึ้งเป็น ปัญญาทางไอคิว๑๘๐ ล้วนๆ เป็นปัญญาที่เพิ่มกองเพลิง จิตภายในจิต แต่ปัญญาญาณ เป็นปัญญาทางโลกุตระจิต เป็นปัญญาที่ สามารถดับกองเพลิงจิตภายในจิตที่ร้อนรน ให้เป็น ให้เกิด จิตภายในจิตที่ดับเย็นได้คิอปัญญาวิปัสนาญาณ เป็นปัญญาวิมุติ เป็นปัญญาญาณทางโลกุตระที่ดับเย็นกิเลสที่ร้อนรุ่มภายในจิตโดยแท้ และเป็นปัญาญาณทางโลกุตระ ปัญญาเดียวเท่านั้น 


ปัญญาทางโลก ให้เรียนวิชาในโลกใบนี้ 
เก่งขนาด ผู้คิดค้นระเบิดปรมณูได้ แต่ยังไม่มีปัญญาญาณ ที่ดับเย็น จิตภายในจิตได้เลย หรือ ผู้เรียนจบ ดอกเตอร์ มาในวิชา ที่มีอยูในมหาลัย ทั้งโลกใบนี้ ก็ยังไม่มีปัญญาญาณดับเย็น จิตภายในจิตได้เลย นอกจากปัญญาญาณ ของโลกุตระ ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ทรงชี้ทางไว้ให้เดินตามนี้ เป็นปัญญาญาณ ที่ดับเย็น เป็นปัญญาที่นำพาจิต ละออกจากกิเลส ตัณหา ตัวอวิชา ที่เป็นกิเลสหรอกจิต เห็น ตัววิชา คือธรรมะแท้ มาทำลายกิเลส ที่มาบดบังจิต ให้มืดมน มานับภพ มานับชาติไม่ถ้วน เปรียบดังน้ำฝน(พระธรรม) โปรยตกลงมา ทำให้ตัวอวิชา(กิเลสปลอม)ที่มนุษย์โดนหลอก ถูกหลงทางมานับภพนับชาติไม่ถ้วน ให้เหลือตัว วิชา คือธรรมะแท้ ที่มีสภาพความเป็นจริง นั้นเป็นอย่างไรเรียกว่า เป็นผู้เริ่มมี ปัญญาญาณ คือปัญญาทางโลกุตระธรรมแล้ว

ผู้ห่างธรรม เป็นผู้เสื่อม(จิตเสื่อมจากโลกุตระ จิตร้อนรน) 
ผู้ใกล้ธรรมเป็นผู้เจริญ(จิต มีความดับเย็น จิตภายในจิต จิตไม่ร้อนรน ทุรนทุราย จิตรู้ได้ ด้วยจิตเอง มีปัญญาญาณ ที่รู้แจ้งด้วยจิตเอง ในทางโลกธรรมเช่นกัน จิตร้อนรนภายในจิต ในจิตเอง มีปัญญาทางโลกที่มืดบอด หลงผิดว่า สุขแล้ว ในโลกียะสุข กิน กาม เกียรติ ลาบ ยศ สรรเสริญ ทรัพย์ สมบัติ รถ บ้าน โฉนดที่ดิน เมียสวยๆ ผัวรวยๆ ลูกน่ารัก ตระกูลเจริญแต่ทางวัตุกาม และ สมหวังในวัตถุกามที่มีวิญญาณ หารู้ไม่ แท้จริง เป็นสมบัติแห่งกิเลส ที่ซ่อนด้วยเปลวเพลิงร้อน เห็นแต่ปัญญาทางโลกอย่างเดียว แต่ขาดปัญญาทางธรรม.

วันอังคารที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2557

จิต สมาธิ


สมาธิ  เป็นการทำให้จิตสงบนิ่ง    เพราะปกติจิตเราไม่เคยสงบนิ่ง     ถ้าจิตสงบนิ่งจะทำให้เห็นสิ่งที่มีอยู่ในจิต
จิตที่ไม่สงบนิ่ง   เปรียบเหมือนน้ำที่มีตะกอนแขวนลอย (นิวรณ์)  อยู่เต็มไปหมด   ถ้าเราทำให้น้ำนิ่งใส  เราจึงจะเห็นสิ่งที่อยู่ในน้ำได้ (กิเลส)
พอจิตนิ่ง  เราจะเห็นกิเลส  ความไม่บริสุทธิ์  ที่ปรุงแต่งอยู่ในจิต 

คนไม่ทำสมาธิ  จะไม่รับรู้จิตในระดับของจิตใต้สำนึก  (เหมือนภูเขาน้ำแข็งส่วนที่อยู่ใต้น้ำ)   จริง ๆ จิตระดับนี้จะตอบโต้กับความรู้สึกที่ชอบ  (โลภ)    ไม่ชอบ (โกรธ)  หรือแม้แต่รู้สึกเฉย ๆ (หลง)  อยู่ตลอดเวลา        แล้วสั่งสมตกตะกอนนอนเนื่องอยู่ในจิต  เหมือนหินดาน  เป็นกิเลสที่เรียกว่าอนุสัย  (สันดาน)  แก้ไขสันดานโดยการสั่งสอน    การคิดนึก  การห้ามกระทำ   ยากที่สุดเพราะจิตมันยึดไว้อย่างเหนียวแน่น

คนทำสมาธิ   เมื่อทำสมาธิได้ในระดับที่จิตนิ่ง  การรับรู้จะชัดเจน  และทำสมาธิลึกลงไปจนรับรู้การปรุงแต่งของจิตใต้สำนึกได้  เช่น เวลาที่จิตมีความโกรธ  (แม้เพียงเล็กน้อย แบบไม่พอใจ หงุดหงิด)  เจ้าตัวก็จะรับรู้ได้  เพราะมันจะมีอาการ   เช่น รู้สึกเป็นก้อน
จุกอก  จุกคอหอย  ร้อนเป็นก้อนแข็งในจิต  (แต่ละคนจะรู้สึกไม่เหมือนกัน)   บางคนอาจเห็นจิตตัวเองได้เหมือนตาเห็น  ว่าจิตเป็นสีแดงเวลาโกรธ  ซึ่งคนไม่ปฏิบัติจะรับรู้ไม่ได้  หรือได้บ้างแต่ไม่ชัดเจน
เวลาไปเห็นของอย่างหนึ่ง  แล้วชอบอยากได้  มันก็จะมีสภาวะของความโลภ  เข้ามาที่จิตมันเป็นความเหนี่ยวรั้ง   อึดอัดเกิดขึ้นให้รับรู้ได้   ชอบก็เหนี่ยวรั้งเป็นแรงดึงเข้ามา   ไม่ชอบก็ผลักไสเป็นแรงดันออกไป   ทุกอย่างจะรับรู้ได้เป็นสภาวะความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงในขณะนั้น ๆ แม้ไม่ได้หลับตาทำสมาธิ      จึงไม่ใช่จินตนาการ  เพราะรู้สึกจริงอยู่แบบตื่น ๆ ลืมตานี่แหละ

ที่เราต้องทำสมาธิ
เพราะเรารู้สึกได้เวลาที่กิเลสเกิด    ว่ามันมีความอึดอัด
 ความหนักเป็นก้อน ๆ   จะเรียกว่าก้อนทุกข์ก็ได้   แล้วใครจะอยากอยู่กับความรู้สึกอย่างนั้น  การทำสมาธิ และวิปัสสนา  จะช่วยให้เห็นสภาวะของกิเลส  การวิปัสสนา ช่วยสลาย ทำลายสภาพนั้น  จิตก็จะเคลียร์ใส  ว่าง  สะอาด
มันก็เหมือนได้กวาดบ้าน   ถูบ้าน  บ้านก็สะอาด

จะพ้นทุกข์ได้จริงมั้ย
จากประสบการณ์ตัวเอง  นั่งแบบไม่ขยับ หนึ่ง ชม. ขึ้นไป  มีความเจ็บปวด ทรมานมาก  แต่พอพิจารณาไปจนเห็นอุปาทาน  ความยึดของจิตว่าความปวดเป็นของเรา จิตมันตัดความยึด ปล่อยวางแบบยอมตาย ไม่มีตัวเรา ของเรา  จิตก็แยกออกมาเป็นอิสระ  ไม่ไปจมอยู่กับความปวด
       ความทุกข์จากความปวดมันก็ดับไม่เหลือ
 ความรับรู้ว่าปวดก็ยังอยู่นะเหมือนสายของความปวดไหลผ่านให้รับรู้  จิตแยกมารู้อยู่เฉย ๆ ไม่เข้าไปติดกับความปวดนั้น   ความปวดไม่ได้ถูกตีความว่าดีหรือไม่ดี  เป็นแค่สภาวธรรมให้จิตรับรู้     ไม่ได้นั่งหลับเพราะเสียงข้างนอกก็รับรู้  ไม่ได้จินตนาการเพราะปวดจริง
แต่จิตแยกออกมาจากความปวดได้  ไม่ทุกข์

เพราะเคยเห็น เคยรู้ว่า จิตแยกจากทุกข์ได้จริง  จึงเกิดศรัทธาในการปฏิบัติ  ทำให้ยิ่ง  ๆ ขึ้นไป  เพื่อให้จิตแยกตัวออกจากทุกข์ได้อย่างเด็ดขาด  ไม่กลับมาติดกับทุกข์อีก    มีร่างกาย  ก็เจ็บป่วย เสื่อมสภาพไป
ตามธรรมดาโลก   แต่ต้องการฝึกจิตให้พ้นทุกข์แบบถาวรไม่ต้องเวียนตาย  เวียนเกิดอีก  เพราะถ้าเกิดก็เจอทุกข์แบบนี้ร่ำไป


ถ้าไม่ทำสมาธิ
จะเป็นคนที่พอรับผัสสะ  (เห็นรูป ได้ยินเสียง ได้กลิ่น ลิ้มรส  กายสัมผัส)  ก็จะชอบบ้าง   ชังบ้าง  สะสมกิเลสตกตะกอนไปเรื่อย ๆ  จนกิเลสพอกจิต  ดำปี๋  เหมือนกระจกไม่ได้เช็ด มองอะไรก็บิดเบือนไปตามการปรุงแต่งของกิเลส    ตัวจิตเดิมที่ประภัสสรไม่มีโอกาสได้เกิดปัญญา   การเรียนรู้ที่จะขจัดกิเลส ก็ไม่มี 
พอทุกข์เรื่องใดก็ยึดว่าเป็นทุกข์ของตัวเอง แล้วก็แบกทุกข์ไว้  ใช้วิธีทางโลกแก้ทุกข์ไปได้เป็น
คราว ๆ  แล้วก็หลอกตัวเองว่าไม่มีทุกข์  (อันนี้แหละโมหะความหลงชัดเจน)
  
ทั้งนี้ สมาธิ มี ๒ แบบนะ  สัมมาสมาธิ  กับ มิจฉาสมาธิ
สัมมาสมาธิ  จะเป็นสมาธิแบบจิตตั้งมั่น เป็นกลาง รับรู้ทุกอย่างแบบไม่แทรกแซง   พัฒนาขึ้นไปเป็นกำลังแก่การวิปัสสนา 

มิจฉาสมาธิ  สมาธิให้สงบ บางทีสงบสุขอย่างเดียว  แล้วจิตก็ติดสมาธิแบบนี้     บางทีทำให้เกิดกำลังจิต  เอากำลังจิตไปใช้ในทางมิชอบ  อ่านใจคน  ครอบงำคนอื่น เพื่อลาภสักการะ